Artist impression

Maar zal het FOC, zoals aangegeven door de voorstanders, werkelijk 600 banen opleveren ? Ik weet het niet, ik heb de berekeningen daarvan niet gelezen, en, laten we wel zijn, berekeningen zijn afhankelijk van uitgangspunten en variabelen. Maar ok, laten we zeggen dat het er 400 zijn. Of 200. Dat zijn 200 mensen met een inkomen, 200 mensen die misschien wél een huis gaan kopen, die wel wat geld over hebben voor een nieuwe tv, een nieuwe fiets, of, om het helemaal mooi te maken, een nieuwe gazonmaaier. Het precieze aantal is niet van belang. Wat van belang is, dat er iets gebeurt in de regio. Want wanneer er een FOC komt, dan zal het gebouwd moeten worden, er zal stroom nodig zijn, er zullen parkeerplaatsen aangelegd moeten worden, er zullen groenstroken aangelegd en onderhouden moeten worden. Er zal vuilnis gehaald moeten worden, papier ontzorgd, reclame moeten worden gemaakt. Allemaal activiteiten die lokaal zullen worden uitgevoerd, in de wijde regio Noord-Oost-Groningen. En activiteit, trekt activiteit aan.

Ok, zeggen de tegenstanders, maar die 600 nieuwe banen in Zuidbroek, gaan wel ten koste van andere middenstand in de omgelegen buurgemeenten. Mogelijk. Maar waarin verschilt het FOC in Zuidbroek dan van een IKEA of een Saturn in de stad Groningen ? Trekken die mega-stores ook niet handel en omzet bij de “kleine winkeliers” vandaan ? Natuurlijk. Lange tijd is het echter het idee van de provincie (met voorop de heer Calon) geweest dat voorzieningen gecentraliseerd moesten worden in de Stad, en dat de ‘sfeer van het platteland’ belangrijk was. Zeker, ik kan ook intens genieten van de rust en de leegte van het Groninger landschap. Iets anders wordt het als die rust en die leegte veroorzaakt worden doordat niemand hier de middelen kan vinden, om in zijn levensonderhoud te voorzien. Want zo wordt krimp veroorzaakt. Iedere “plattelander” zal begrijpen dat wanneer je een grote onderneming in de Stad bouwt, het daar gegenereerde geld ook weer in de Stad uitgegeven wordt.  De Stad is zijn eigen mikro-kosmos, met alle voorzieningen bij de hand, en geen enkele noodzaak om naar buiten te gaan (behalve  misschien om te genieten van de kostbare ‘sfeer van het platteland’. Zal de werknemer van de Saturn dus een fiets gaan kopen in Midwolda, zijn barbequevlees gaan halen in Zuidbroek, een brood gaan halen in Sappemeer ? Het lijkt me niet. Zal een werknemer van het FOC nieuwe kleren gaan kopen in Groningen ? Best een grote kans. Wil je dus de provincie Groningen een bestaansrecht geven, dan zul je moeten investeren in bedrijvigheid in de regio, en die bedrijvigheid laten afstralen op de Stad. En niet andersom.Zodra er dus iemand bereid is om de regio te versterken, is het zaak om dat met beide handen aan te grijpen. Ook de buurgemeenten zullen moeten beseffen dat zij meer gebaat zijn bij een sterke provincie, dan bij een sterke stad. Wat dat betreft is er weinig veranderd, en gaat de strijd tussen “Stad en Ommelaand” nog altijd voort.

Helaas is bij de buurgemeenten dit besef nog niet doorgedrongen, en wordt de mogelijke komst van het FOC door sommigen met angst en beven tegemoet gezien. Dat zij daarbij boter op hun hoofd hebben, wordt treffend beschreven in de volgende ingezonden brief van een kleine winkelier uit Hoogezand-Sappemeer.

De strijd is dus nog niet gestreden. Willen we naast de Stad, ook het platteland leefbaar houden, zullen we moeten inzetten op werkgelegenheid in de provincie. Geef ook uw steunbetuiging op www.600banen.nl

Enige tijd geleden had ik een beetje een science-fiction-overdose (het zou zomaar een gevolg kunnen zijn van het overtypen van talloze boekbeschrijvingen…), maar, een mens moet wel wat te lezen hebben natuurlijk. Even iets heel anders, maar niet te zwaar, gewoon iets om lekker weg te lezen, zonder er te veel bij na hoeven te denken. En het was me duidelijk wat dat moest zijn, een simpele pocket van Havank of met Maigret.

Tot mijn geluk werd mijn zoektocht redelijk snel beloond, en kon ik beginnen aan “Maigret en het spook” (1964).  Voor de niet-lezers onder ons: Maigret is de Parijse politiecommissaris in een reeks boeken van de Franse schrijver Simenon, en U raadt het al, in elk boek lost hij een moord op, en meestal ongeveer aan het eind. “Maigret en het spook” speelt zich ook af in Parijs, en het boek is gewoonweg doordrenkt met de sfeer van deze Franse metropool in de jaren zestig, een wereldstad, maar dan in eenvoudiger tijden. Een heerlijk boek vond ik het.

Ik was weer helemaal Maigret-fan. Dus grof ingeslagen, direct maar een voorraadje gehaald, en wat het nog wat leuker maakte, was dat Maigret blijkbaar ook nog eens in Nederland geweest was, getuige de aanschaf van “Maigret in Holland” !

Vier keer Maigret

Dit werd dan ook de titel waar ik mij als eerste op stortte.  Vol verwachting. Die niet werd beloond…

Even de beschrijving van het boek, zoals deze achter op de kaft staat: “Reeds in 1931 – als een van de eerste delen in de later wereldberoemd geworden Maigret-serie – heeft Simenon dit boek geschreven na een verblijf van verscheidene maanden aan boord van zijn boot te Delfzijl, dat men er dan ook scherp weergegeven in aantreft; dat wil zeggen, het Delfzijl van 1929, hetgeen voor de lezer van nu een extra bekoring aan het verhaal geeft.”

Leuk. Delfzijl. Extra leuk, natuurlijk, Nederland was al leuk, als Groninger vind ik Delfzijl nog beter. Maar vond Simenon dat ook ? Ik weet het niet….Het Delfzijl van 1929 blijkt uit ongeveer een straat of twaalf te bestaan, en Maigret lijkt zich er slecht thuis te voelen. Niet onbegrijpelijk natuurlijk, aangezien hij noch de Nederlandse, noch de Engelse taal machtig is, en hij dus met een groot gedeelte van de bevolking niet kan communiceren, behalve natuurlijk met een aantal ontwikkelde lieden en “intellectuelen”, die het Frans machtig zijn. (Tip voor Maigret, Duits was in Delfzijl ook nog  wel een optie geweest…).  Daarvan lopen er nog aardig wat in Delfzijl rond trouwens. eigenlijk heeft hij daarover nog niet te klagen.  Maar Delfzijl komt er nogal bekaaid vanaf, en de Nederlanders van de jaren dertig worden ook niet echt positief beschreven:  “Aan de andere kant die potdichte huizen met gewreven meubelen, met donkere gordijnen, waarachter men veertien dagen lang kletste over een leraar van de zeevaartschool, die een of twee glazen te veel gedronken had.” Om niemand in verlegenheid te brengen wordt de moord zelfs in de schoenen geschoven van een onbekende, en inmiddels weer uitgescheepte zeeman, zodat de rust en orde weer kan keren in het nette provinciestadje. Daarbij is natuurlijk niet met Maigret gerekend, die de echte moordenaar ontmaskert, en dus de volgende ochtend de retour-trein naar Parijs kan nemen. Alleen, en zonder gebracht of bedankt te worden…

Om twee redenen was mijn Maigret-enthousiasme aardig geslonken….

Ten eerste was “Maigret en het spook” eenvoudigweg beter te lezen. Achteraf prima te begrijpen, “Maigret in Holland” is geschreven in 1931 en “Maigret en het spook” in 1964. Dus meer dan dertig jaar, en ongeveer vijfenzeventig boeken later, het latere boek is gewoon een stuk losser geschreven.

En ten tweede, ik geef het toe, ik ben ook nog altijd een chauvinist. Dus deze Fransoos, die zelf geen woord buiten de deur spreekt, komt naar mijn land, zelfs naar mijn provincie, en voelt zich daar klaarblijkelijk superieur aan de “provincialen”….Zeg, dat is niet zoals het zou moeten zijn ! Wie geeft Maigret eigenlijk het recht om zich met onze zaken te bemoeien ? (Heeft Simenon dan overdreven ? Nou nee, ik denk het niet, in het vooroorlogse christelijke Nederland was het  zeker zaak om je volgens de normen te gedragen, en in die gordijnen geloof ik wel…).

Maar ok, ik zal het Simenon vergeven. De arme man heeft verscheidene maanden in zijn boot  in Delfzijl gebivakkeerd, en als Maigret alleen frans sprak, dan ga ik er van uit dat dat ook bij de schrijver het geval is geweest. Is dat gezellig ? Lijkt me niet. En ook Delfzijl heeft hem vergeven, getuige dit standbeeld dat in 1966 door Simenon zelf werd onthuld…

Standbeeld van Maigret in Delfzijl

Overigens was Maigret in 1953 in een klein stadje in Bordeaux ook al niet echt gelukkig (“Het heeft er de hele tijd geregend.” – tegen zijn vrouw in “Maigret en het wespennest”). Hij is waarschijnlijk gewoon nogal verknocht aan zijn Parijs…..

Of  “insomniability” nu een voor- of een nadeel is, valt natuurlijk ook te betwisten…

Ik leef dus ook niet op wanneer de temperaturen dalen en de ijsvlaktes groeien, mij zul je niet tegenkomen bij -15 op de ijzige kanalen en buitenbanen. Of het moet vrolijk met de kap naar beneden rondrijdend in de auto zijn, dat dan weer wel (maar misschien daarover later meer.)

De elf steden van Friesland, gezien door @astro_andre uit het ISS

En toch, ook bij mij, leeft momenteel de hoop dat het nog een aantal dagen    streng blijft vriezen. Waarom  ? U weet het al natuurlijk, zelfs ik heb last van de Elfstedenkoorts. Al dagen lang beheerst de komende Elfstedentocht alle oude en nieuwe media, bekende schaatsers en weermannen beleven toptijden aan de tafels van de late-night-talkshows, de ijsmeester van Balk (over een maand weer een vergeten plaatsje) is tijdelijk de bekendste Nederlander van Friesland, aangezien daar het “breekpunt” van de tocht ligt, met het slechtste ijs, waar zelfs tijdens het vegen de machines door het ijs zakken….

Gaat hij door ? Gaat hij niet door ? Een onbekende Fries wist tijdens het sneeuwruimen de stemming mooi weer te geven op de televisie: “It giet oan ! Maar of hij doorgaat weet ik niet….” Duidelijk is in elk geval dat nagenoeg het hele land er momenteel op hoopt, en dat er, als het doorgaat er opeens een hoop mensen erg blij zijn met Friesland en de verre tocht naar het Noorden zullen ondernemen (vergeet niet dat het Noorden vanuit de Randstad altijd heel ver schijnt te zijn, terwijl je hier andersom bijna niemand over hoort klagen !) Gelukkig zijn de NS en ProRail in 2012 geheel winterklaar (zeiden ze…) en kan iedereen snel vervoerd worden met de nieuwe Zuiderzeelijn !

Of was die niet doorgegaan ? Niet ? Vreemd. Dat terwijl Friesland toch het meest geliefde en besproken deel van Nederland is….

Deze week…

Nou ja, ik pak de auto wel denk ik…

Het verhaal is als het ware opgebouwd als een uit oude, onvolledige documenten opgebouwde terugblik op het plotseling ontstaan van een nieuwe Ijstijd, en het daaropvolgende experiment, dat de wereld had moeten redden (spoiler alert: meteorologische resultaten zijn nogal onvoorstelbaar..). In een relatief kleine periode van ongeveer honderd jaar, is heel Europa praktisch onbewoonbaar.

Voorbode van deze nieuwe ijstijd is een grote sneeuwhoeveelheid in de ski-gebieden van Europa, naarmate de jaren vorderen, komt het steeds vaker voor dat complete gebieden compleet van de wereld afgesloten zijn, en de winters beginnen ook steeds langer te duren. Niet dat dat de wintersporters afschrikt trouwens. Maar op een gegeven moment komt “Der Winter, auf den kein Sommer folgte”..

En nu terug naar het begin van deze uiteenzetting…elke keer dat ik dit soort berichten in de media hoor of zie, moet ik toch weer aan dit verhaal denken…..

Toch maar alvast een huisje ergens richting de evenaar gaan zoeken dan ?

Volgens sommigen dan, want nergens hebben de Maya’s zelf gezegd dat de wereld vergaat op die datum, ze hebben simpelweg een kalender gecreëerd, die op die datum ophoudt. En waarom ook niet, de kalenders die ik thuis heb hangen, gaan allemaal tot 31 december 2012…je moet ergens ophouden, nietwaar ?

Waarschijnlijk dachten de Maya’s: “nou, ergens in 2012 maken we wel weer een nieuwe kalender, of misschien iets eerder. We hebben nog wel even een jaartje of duizend, voordat de nood aan de man komt. Tijd zat !”

Voor de Maya-cultuur is het einde van de wereld in elk geval al eerder gekomen, al waren ze in hun tijd indrukwekkend genoeg bezig.

Uitzicht vanaf een Maya-bouwwerk in Mexico

Maar genoeg over de Maya’s. Gingen we het niet over boeken hebben ?

Jep, later.

Inderdaad, dat is best een goede titel voor het eerste ‘artikel’ op dit blog.

Want, is het niet zo, dat als je hedentendage niet op internet bestaat, dat je dan eigenlijk helemaal niet bestaat ? Zo beschouwd, zou je dus dit eerste artikel als een geboorte kunnen beschouwen (en zeker de geboorte van dit blog).

“Hello world !” is in dat kader bezien dus beter dan wat ik zelf had kunnen bedenken…